პარასკევი, 18 იანვარი 2013 16:26

პოეზია საზღვრებს მიღმა (I)

Written by 
Rate this item
(0 votes)

ბელორუსი

Belorus


ანდრეი ხადანოვიჩი

Andrei Xadanovich


ბალადა ოცდამეთვრამეტე ტროლეიბუსზე

ტროლეიბუსი ოცდათვრამეტი გვერდიდან გვინთებს შუქს:

უსაქმოდ ვდგავართ გაჩერებაზე,  - თუ  შეშას ვგავართ სულ?


ფრენენ ზამთარში? მოუცლელობა. ყვავსაც კი ესმის ეს.

ვარსკვლავიანი მძღოლის თვალები უკვე ყველაფერს ჭვრეტს.


მარცვლავს ამინდი - ფრენა არ არის, რით გაამართლებ ფრთებს,

და შუქნიშანი დაასლოკინებს წითელს აანთებს ფერს.


,,წითელნიღბიან  სიკვდილს“ -იტყოდა ასეთ დროს ედგარ პო.

ტროლეიბუსის, ოცდათვრამეტის,  არ არის დღეს  დეპო.


ზამთრის ქუდებით მოყიალეებს ყალყზე უდგებათ თმა,

ოცდათვრამეტი ტოვებს  გაყინულ ამ ჩვენს თავშესაფარს.


როგორც ვალსისგან თავბრუდახვეულ მგზავრებს და იმათ ქალთ

,,ტროლეიბუსი ცაში მიფრინავს - იქ ... გაჩერებაც აქვთ...


არ დაგავიწყდეთ ფულის გადახდა  -  სიტყვით განიშნებს ხმა,-

საჰაერო ხაზს კონტროლი დღესაც დასაქმებული ჰყავს...


როცა  სიმაღლეს იღებს შეჩერდით, ნუღარ გაართობთ მძღოლს...

პირში საწუწნი გედოთ კანფეტი დაჟინებულად გთხოვთ...


თუკი სამგზავრო არის ბილეთი ტალონს რაღატომ ხვრეტთ...

დაუთმეთ თქვენზე უფროს ანგელოზს, რით გაამართლებ ფრთებს...


მგზავრებში ბავშვებს და ინვალიდებს სთავაზობს ბიზნეს-კლასს....“

სხვა განცხადება დედამიწისთვის არ მიუწვდია ცას...


ტროლეიბუსი მაღლა მიფრინავს, ჩრდილი მიფრინავს ძირს,

ზეცის დისპეჩერს ოცდათვრამეტზე თვლა არევია დღის!



БАЛЯДА ПРА ТРЫЦЦАЦЬ ВОСЬМЫ ТРАЛЕЙБУС


Трыццаць восьмы тралейбус запальвае свае бартавыя агні:

няма чаго болей рабіць на прыпынку – лепей на вышыні.



Палёты ўзімку? Ніколі. Ясна і крумкачу.

Але ў кіроўцы тралейбуса калядныя зоры ўваччу.


Надвор’е шэпча – нялётнае, і праўды няма ў крыле,

і сьветлафор заікаецца на чырвоным сьвятле.


“Чырвоная Маска Сьмерці”, – сказаў бы тут Эдгар По.

Але трыццаць восьмы тралейбус ня пойдзе сёньня ў дэпо.


У сьведкаў пад шапкай зімовай дыба ўстаюць валасы,

калі трыццаць восьмы ад ледзяной адрываецца паласы.


Як ад вальсу, галовы кружацца ў пасажыраў і іхных дам.

“Тралейбус ляціць у неба. Наступны прыпынак – там…


Не забывайце аплачваць, – чуецца, як пароль, –

на паветранай лініі сёньня працуе кантроль…


Забараняецца размаўляць з кіроўцам увышыні…

Пераканаўчая просьба мацней падцягнуць рамяні…


Не кампастуйце талёнаў, маючы праязны…

Саступайце анёлам сталага веку, інакш саступяць яны…


Бізнэс-кляса для пасажыраў зь дзецьмі ды інвалі…”

Болей абвестак зь неба не чуваць на зямлі…


Тралейбус ляціць уверсе, унізе плыве яго цень.

Нябесны дыспэтчар стаміўся лічыць:

трыццаць восьмы тралейбус за дзень!



ვიტალ რიჟკოვი

Vital Rijkov


* * *

დედა, დედოფალო, სინამდვილეში გატეხილი ვარ

თუმცაღა ვითმენ,

მეფე, როგორც კი დალევს და დათვრება მაძალებს,

რომ გავხდე სამხედრო,

მერე იწყებს წამღერებას საომარი მარშების და სიმღერების-

სადაც ჰყვებიან სიტყვა-სიტყვით სხვებს რას უზამენ,

თუ არ დაგვითმეს.


გთხოვ გააუქმო ქალაქის ყველა დღესასწაული,

სადაც ამდენი ფოიერვერკი, სეირნობა და ცეკვებია.

შევცვალოთ თბილი ოჯახური წრით, სადაც ვიქნებით:

მე, შენ, ჯამბაზი, ჯალათი, მოაზროვნე და მეფე მამა-

შემოდგომის ბაღის აღმოსავლური სასახლის დარბაზში.


მასხარა ლექსებს წაიკითხავს, მოაზროვნეს შეუძლია არ დაგვესწროს,

ჯალათი კი სასაცილოდ მოგვიყვება მუხლებში როგორ აკანკალებს

დამნაშავეს.


-იცი რა, -უპასუხებს დედოფალი. უხერხულად შეარხევს

მხრებსაც,-

რაც გინდა ჰქენი, შენ ხომ პრინცი ხარ, თუნდაც პატარა...

პატარა პრინცი.



* * *

Мая каралева, мама, па праўдзе, я проста разьбіты, я ледзь трываю.
Кароль, як толькі зальецца, настойвае, каб я спасьцігаў навуку вайскоўца,
а пасьля пачынае сьпяваць гэтыя маршы й пахабныя песьні салдацкіх прывалаў,
там у дэталях пра тое, што зробяць з усімі, хто нам ня скорыцца.

Я прашу адмяніць на мае васемнаццаць усе гарадзскія сьвяты,
каб ніякіх гармат з феерверкамі, каб ніякіх гуляньняў і танцаў, 
адзначым цёплым сямейным колам — я, ты, блазан, кат, мысьляр і кароль-тата —
у той выкшталцонай залі ва ўсходняй частцы восеньскага палаца.

Блазан хай пачытае вершы, мысьляр адсутнічае па важкай прычыне,
а кат сьмешна распавядае, як у злачынцаў дрыжаць каленкі…
 

— Ведаеш што, — адказвае каралева, гарэзьліва пацепваючы плячыма,—
рабі што хочаш, ты ўсё-такі прынц, 
хай сабе яшчэ і маленькі.



ანდრეი ადამოვიჩი

Andrei Adamovich


გაბრიელ გარსია მარკესი


მე სიზმრად ვნახავ შემოდგომით, როგორ იწვიმებს,

მთელ შემოდგომით ოთხმოცდათერთმეტ დღეს.

მე კი გოგონა, უსახლკარო, კოლუმბიელი, თავს ვერ ვაფარებ,

ვკანკალებ და ღამღამობით შენ გეხუტები.

ბოლოს სექტემბრის ვიხეტიალებ და ქუჩების გადაკვეთაზე,

სახლს ვიპოვნი მიტოვებულს, სამსართულიანს.

ოქტომბერში კი კიბე-კიბე მაღლა ავძვრები,

რომ დავემალო წყალს, რომელიც ციდან ისხმევა.

სადღაც ნოემბრის შუაში კი დავინახავ სხვენს და თეთრ საწოლს,

სადაც გაბრიელ გარსია წევს, თავად მარკესი.

მარკესი, ვინაც ავად არის მძიმედ, კიბოთი.

ჩაახველებს და თვალს შეავლებს ჩემს შიშველ მკერდს.


ГАБРЫЕЛЬ ГАРСІЯ МАРКЕС


Праз усю гэтую восень я буду сніць, што дождж падацьме

дзевяноста адзін дзень без перапынку,

а я – беспрытульнае калумбійскае дзяўчо, якому няма дзе ад яго схавацца.

Таму начамі я буду прытуляцца да цябе і дрыжаць.

А напрыканцы верасня, блукаючы завулкамі, я знайду

вялікі трохпавярховы, пакінуты гаспадарамі дом.

Увесь кастрычнік я буду ўздымацца прыступкамі ўсё вышэй,

уцякаючы ад вады, што падацьме з неба.

А ў сярэдзіне лістапада ўбачу, што на падстрэшшы,

на белым ложку, ляжыць Габрыель Гарсія Маркес.

Хворы на рак Габрыель Гарсія Маркес.

Ён захрыпіць, паглядзіць на мае аголеныя грудзі.

А ты расштурхаеш мяне ўначы і спытаеш:

– Чаму ты так страшна хрыпіш і дыктуеш нешта па-гішпанску?

– Не хвалюйся, каханая, – адкажу я табе. –

Гэта не я. Гэта невылечна хворы на рак

Габрыель Гарсія Маркес.




ალესია ბაშარმოვა

Alesia Basharamova


* * *

ქარმა მიწას მიაყარა მიწა

და ხევები ამოავსო  მჭიდროდ

სადაც ადრე მეომრები იწვნენ

დაღლილები ბრძოლისაგან თითქოს

თავბუსუსებს აქანებდა ქარი

და აყრიდა გარდაცლილთა ხსოვნას

რადგან ცაში ქუხდა მოთქმა ზარი

მშვიდათ ფიქრის დრო არც მიწას ქონდა



* * *

вецер стошыў старанна зямлю да зямлі

прыціскаючы шчыльна закопваў яры

дзе аднойчы паўсталі пасля паляглі

у стамленні ад войнаў сваіх ваяры

вецер мёў валасы з дзьмухаўцовых галоў

засыпаючы памяць тутэйшую ростам

бо крычэла на небе і ў нетрах гуло

і зямлі не было чым суцешыць свой роздум



ვლადიმერ   ორლოვი

Vladimir Orlov


წერილი ციხის უფროსს


დილამშვიდობისა

ბატონო უფროსო!

თუ მართლა დილა გაქვს მშვიდობის?

როდესაც ვიღაცა გადის ან ბორკილით

ახალი შემოდის.

როდესაც საკანში იმწყვდევა მკვლელი

ან სულაც პოეტი?

ვარიანტი ხომ ბევრია,

მაგრამ ყველას არ უმართლებს.


მე კიდევ ვფიქრობ

რას პასუხობ თანამგზავრს

როცა გეკითხება, თუ სად მუშაობ?

სასტუმროს დირექტორად,

თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად,

თუ ადამიანის სულის ინჟინრად.



მინდა გავიგო

რა წიგნები გაქვს ბიბლიოთეკაში?

ვიიონი, ოსკარ უაილდის ,,რედინგის ციხის ბალადა“,

იაკობ კოლასას მრავალტომეული,

ვინც ასი წლის წინ ამ კედლებში

სასჯელს იხდიდა?

იმ ოცის წიგნი ვინც ერთ ღამეში

ოცდაჩვიდმეტში აქ დაიხვრიტა?

მათგან ვიღაცამ ამოკაწრა თურმე კედელზე

სიტყვა სამშობლო

ასევე დარჩა, შენ უბრძანე: ნუ გადაღებავთ


მეტაფორაა მშვენიერი!


ეს ფაქტი იმ ხმებს ადასტურებს

თითქოს რომანს სწერ რაღაცაზე


ვინ რეკავს კარზე?

სად არის ჩემი კბილის ჯაგრისი,

ბლოკნოტიც, ფანქრით.


Ліст начальніку турмы


добры дзень

спадар начальнік!

дарэчы

калі ён у цябе насамрэч добры?

калі нехта выходзіць на волю

або калі ў кайданках

прывозяць новага вязьня

калі ў камэры зачыняюць

сэрыйнага забойцу

або паэта?

якая безьліч варыянтаў!

ня кожнаму так шанцуе!


а яшчэ я падумаў

што ты кажаш спадарожніку

ў цягніку або самалёце

на пытаньне кім працуеш?

дырэктарам школы

камэндантам інтэрнату

мастацкім кіраўніком тэатру

інжынэрам чалавечых душ?


мне хацелася б ведаць

якія кнігі ў тваёй бібліятэцы

Франсуа Віён?

том Оскара Ўайльда

з закладкай на “Балядзе Рэдынгскай турмы”?

шматтомнік Якуба Коласа

што стагодзьдзе таму

сядзеў у давераных табе сьценах?

кнігі тых дваццаці

каго за адну ноч рассталялі тут

у 1937-м?

нехта зь іх надрапаў на тынку

РАДЗІМА

так дасёньня і засталося

кажуць

ты загадаў не зафарбоўваць


выдатная мэтафара!


гэты факт

толькі пацьвярджае чуткі

быццам ты й сам пішаш раман пра


хто там звоніць  у дзьверы?

дзе ж мая зубная шчотка

і нататнік з алоўкам?


Read 1772 times Last modified on პარასკევი, 18 იანვარი 2013 16:59

პროექტი დაფინანსებულია ფონდ "ღია საზოგადოება საქართველო"–ს მიერ


პროექტის პარტნიორები:






Joomla Templates
Joomla Templates
Joomla Templates
Joomla Templates
Joomla Templates